Czy improwizacja kontaktowa jest również przestrzenią polityczną? Co wspólnego ma taniec z aktywizmem i oporem? Dlaczego ciało jest polityczne?
Podczas tego warsztatu będziemy przyglądać się improwizacji kontaktowej jako praktyce, w której taniec w bliskości z innymi dotyka również tego, co dzieje się poza sferą samego ruchu. Interesuje mnie zarówno potencjał IK do podważania zastanych norm, jak i to, jakie hierarchie, wykluczenia i schematy mogą odtwarzać się w przestrzeniach, które postrzegają się jako wolne i egalitarne.
Jak nasze doświadczenia, ciała i pozycje społeczne wpływają na sposób, w jaki spotykamy się w ruchu? Kto czuje się w tej przestrzeni swobodnie, a kto może czuć się obco? Czego możemy nie zauważać ze względu na własne przywileje?
Będziemy łączyć praktykę improwizacji kontaktowej i ćwiczenia somatyczne z pisaniem, rozmową i refleksją. Poprzez ruch i spotkanie będziemy badać relacje pomiędzy autonomią i zależnością, kontrolą i puszczaniem kontroli, dawaniem i przyjmowaniem ciężaru, oporem i odpoczynkiem. Będziemy też zatrzymywać się, obserwować i nazywać to, co pojawia się pomiędzy nami, korzystając również z tekstów jako punktów wyjścia do dalszych pytań.

Interesuje mnie soft resistance — miękki opór jako praktyka fizyczna, relacyjna i społeczna. Opór może przyjmować formę wysiłku, tarcia, zmagania i podejmowania ryzyka, ale też odpoczynku, przyjemności, uważności i troski. Może oznaczać przejmowanie inicjatywy, odmawianie, zmianę kierunku i szukanie nowych możliwości.
Improwizacja kontaktowa jest dla mnie praktyką uczenia się odpowiadania na to, co ciągle się zmienia. To ćwiczenie uważności i sprawczości: zauważania tego, co się wydarza, pozwalania, prze- i wpuszczania przez i do siebie i szukania odpowiedzi, która uwzględnia zarówno własne potrzeby, jak i obecność innych. Ważną częścią warsztatu będzie autonomia w kontakcie. Kontakt fizyczny nie jest obowiązkowy — można odmówić, przerwać ćwiczenie, zmienić sposób uczestnictwa lub obserwować. Będziemy zostawiać przestrzeń na różne sposoby poruszania się, odpoczynek, modyfikowanie ćwiczeń i własne tempo.

Jako osoba prowadząca też jestem częścią tej dynamiki i mam wpływ na to, jak wygląda nasza przestrzeń. Nie obiecuję miejsca wolnego od hierarchii ani „bezpiecznej przestrzeni”. Bardziej interesuje mnie budowanie zasobów i odwagi do podejmowania ryzyka, konfrontowania się z tym, co trudne, oraz rozwijanie świadomości i troski o siebie nawzajem.